We bouwen de toekomst samen. We ondergaan ze niet. Afspraak op 23 november in Brussel.
Deze mobilisatie wil een positieve boodschap uitdragen voor al wie verbindt, rechten verdedigt en vorm en inhoud geeft aan onze democratie. Niet alleen vanuit de vakbonden wordt er gemobiliseerd: ook ziekenfondsen, verenigingen tegen armoede, jongerenorganisaties, milieuverenigingen, culturele actoren, feministische organisaties, studenten, gepensioneerden en geëngageerde burgers komen op straat.
Gezinnen komen steeds moeilijker rond
Overal in het land hebben gezinnen het iedere maand moeilijk om rond te komen. Brandstof, energie, huur, openbaar vervoer, schoolkosten en voeding: de noodzakelijke uitgaven blijven stijgen. Hoewel de regering had beloofd de werknemers te ondersteunen in deze economisch moeilijke periode, stellen we vast dat die belofte niet wordt waargemaakt. Elke maand wordt het voor een groeiend aantal gezinnen moeilijker om de eindjes aan elkaar te knopen.
Deze situatie vergroot de bezorgdheid en de onzekerheid. Hoe kijk je met een gerust hart naar de toekomst als je loon niet langer volstaat om de essentiële uitgaven te betalen? Hoe kun je geloven in beloften van steun wanneer de facturen steeds hoger worden, de prijzen blijven stijgen en de dagelijkse moeilijkheden zich opstapelen?
Deze bezorgdheden verdienen politieke antwoorden op maat van de uitdagingen. De vakbonden weigeren dat het sluitend maken van overheidsfinanciën opnieuw wordt afgewenteld op werknemers, uitkeringsgerechtigden en openbare diensten.
Er zijn alternatieven. Wij stelden een alternatieve begroting van 21 miljard euro voor om tot een begrotingsevenwicht te komen en tegelijk de fiscale rechtvaardigheid te versterken, fraude te bestrijden en inkomsten uit kapitaal op een eerlijke manier te laten bijdragen.
De zekerheid van een vaste job staat onder druk
Tegelijkertijd komt de zekerheid die een vaste job vroeger bood steeds meer op losse schroeven te staan. Herstructureringen, zoals er werden aangekondigd bij GSK, tonen aan dat niemand volledig buiten schot blijft. De opkomst van artificiële intelligentie kan kansen bieden maar versterkt ook de bezorgdheid over de toekomst van tal van beroepen.
De uitdagingen zijn reëel, of het nu gaat om het behouden van industriële werkgelegenheid, het begeleiden van technologische transities of het versterken van het concurrentievermogen van onze economie. Maar deze uitdagingen zullen niet worden aangepakt door de sociale bescherming af te bouwen of de levensstandaard van werknemers te doen dalen. Integendeel, België heeft nood aan investeringen in kwaliteitsvolle werkgelegenheid, opleiding, innovatie en sterke openbare diensten.
De bezorgdheid van de bevolking gaat echter verder dan alleen lonen en werkgelegenheid. Ons hele samenlevingsmodel staat onder druk. Onze sociale zekerheid, onze pensioenen, onze openbare diensten, ons onderwijs, onze cultuur, ons leefmilieu en onze toekomstperspectieven.
Ook jongeren zetten grote vraagtekens bij hun toekomst en de kansen op hun pad. Toegang tot een degelijke job, koopkracht, een woning, opleiding: hun bezorgdheden verdienen concrete antwoorden want de beslissingen die vandaag worden genomen, zullen de mogelijkheden, rechten en levensomstandigheden van toekomstige generaties bepalen.
Wat vragen de vakbonden van de regering?
Deze mobilisatie is dan ook meer dan een loutere uiting van bezorgdheid. Het is een positieve oproep om samen te investeren in kwaliteitsvolle jobs, degelijke lonen, sterke openbare diensten, emancipatie bevorderend onderwijs en een economie die burgers opnieuw vertrouwen geeft in de toekomst.
Wij weigeren een België waarin solidariteit een luxe wordt, waarin sociale rechten worden beschouwd als buitensporige uitgaven en waarin de toekomst van onze kinderen wordt herleid tot een regeltje in een begrotingstabel.
De regering moet gehoor geven aan de oproep uit brede lagen van de samenleving. Ze moet samen met de sociale partners werken aan concrete vooruitgang en rekening houden met onze eisen bij de opmaak van haar begroting.
