Jongeren verdienen kansen, geen extra drempels
De Vlaamse Regering lijkt de komende jaren verschillende maatregelen te nemen die een rechtstreekse impact hebben op jongeren. Twee recente voorstellen springen daarbij in het oog: de verhoging van de registratierechten van 2 naar 3 procent voor alle woningen en de verlaging van de leeftijdsgrens voor het Groeipakket van 25 naar 23 jaar voor thuiswonende studenten.
Op het eerste gezicht lijken dit twee losstaande dossiers. In werkelijkheid raken ze dezelfde groep: jongeren die vandaag proberen een diploma te behalen, een carrière uit te bouwen en uiteindelijk een eigen woning te verwerven.
De voorgestelde verhoging van de registratierechten zal ook jonge starters treffen. Voor veel jongeren is het vandaag al bijzonder moeilijk om een woning of appartement te kopen. Hoge vastgoedprijzen, stijgende levensduurte en strenge kredietvoorwaarden zorgen ervoor dat een eigen woning steeds verder buiten bereik raakt. Een verhoging van de registratierechten betekent opnieuw een extra financiële drempel voor wie zijn eerste woning wil kopen.
Daarbij rijst een belangrijke vraag. In het verleden werd de verlaging van de registratierechten mee verantwoord als compensatie voor het wegvallen van de fiscale aftrek van hypothecaire leningen. Als die registratiekosten nu opnieuw stijgen, is het dan niet logisch om ook na te denken over een vorm van fiscale ondersteuning voor jonge kopers? Vooral jongeren die geen financiële steun van thuis uit ontvangen, dreigen anders opnieuw uit de boot te vallen.
De overheid neemt opnieuw een hap uit het spaargeld van jonge kopers, maar legt niets terug op hun bord.
Zenobius Desmedt
Nationaal Coördinator JONG SYNOVA
Tegelijk wil de Vlaamse Regering de leeftijd waarop thuiswonende studenten recht hebben op een Groeipakket verlagen van 25 naar 23 jaar. Ook dat roept vragen op. Jongeren studeren vandaag langer dan vroeger. Een bachelor wordt vaak gevolgd door een master, een schakelprogramma, een aanvullende opleiding of een specialisatie. Op een arbeidsmarkt die steeds hogere verwachtingen stelt, is levenslang leren geen keuze meer, maar steeds vaker een noodzaak.
Net daarom is het opmerkelijk dat de ondersteuning voor studerende jongeren niet wordt uitgebreid, maar ingeperkt. Waar de maatschappelijke realiteit vraagt om jongeren langer kansen te geven om zich te ontwikkelen, dreigt deze maatregel net het tegenovergestelde effect te hebben. Vooral gezinnen die het financieel moeilijker hebben, zullen de gevolgen hiervan voelen.
Wanneer men beide dossiers naast elkaar legt, ontstaat een zorgwekkend beeld. Jongeren die langer studeren, verliezen sneller financiële ondersteuning. Jongeren die een woning willen kopen, worden geconfronteerd met hogere aankoopkosten. Steeds meer jongeren krijgen bovendien geen financiële ruggensteun van thuis uit en moeten hun toekomst volledig op eigen kracht uitbouwen.
JONG SYNOVA begrijpt dat overheden moeilijke keuzes moeten maken. Maar een samenleving die investeert in haar toekomst, investeert ook in haar jongeren. Wie van jongeren verwacht dat zij studeren, zich bijscholen, werken, sparen en bijdragen aan de samenleving, moet er tegelijk voor zorgen dat die toekomst haalbaar en betaalbaar blijft.
De vraag die daarom gesteld moet worden, is eenvoudig: bouwen we aan een Vlaanderen waarin jongeren meer kansen krijgen, of aan een Vlaanderen waarin de drempels steeds hoger worden?
JONG SYNOVA kiest resoluut voor dat eerste. Jongeren verdienen niet minder ondersteuning op het moment dat studeren langer duurt en wonen duurder wordt. Zij verdienen beleid dat hen vooruithelpt, niet beleid dat hen verder op achterstand zet.