Na vier jaar van loonstilstand opnieuw loonmatiging voor de werknemers. Deze trend moet gekeerd worden!

Bovendien is de berekening van het loonverschil tussen België en de buurlanden fout. De CRB houdt bij de bepaling van de zogenaamde ‘loonkostenhandicap’ geen rekening met maatregelen die de loonkosten voor de werkgevers verlagen: een aantal patronale bijdrageverminderingen en de loonsubsidies worden niet verrekend in het gemanipuleerde cijfer. Wordt de berekening wel correct gemaakt, dan blijkt dat we in 2023 een loonvoorsprong hadden van 2.4% ten opzichte van onze buurlanden. De lonen in ons land zijn sinds 1996 2,4% minder snel gestegen dan in de buurlanden.

Kunnen onderhandelen over een echte marge, zou in het bijzonder werknemers met lage lonen ademruimte kunnen geven. Zij merken de hogere kosten het meest, omdat de prijzen van producten zoals energie, voedsel en wonen, die het meest zijn gestegen, een groter deel van hun uitgaven vormen.

Dat de loonnormwet geen ruimte laat voor loononderhandelingen is ook schrijnend gezien de blijvende krapte op de arbeidsmarkt. Normaliter zou die krapte op zijn minst moeten leiden tot betere lonen voor schaarse profielen. 

Voor de vakbonden is de conclusie duidelijk: de wet op de loonnorm moet worden hervormd, zoals we al sinds 2017 vragen. Zonder een herziening van deze wet hypothekeert de fictieve 0-marge  de onderhandelingen over  een interprofessioneel akkoord. Werkgevers hoeven immers niet eens te onderhandelen om hun doelstellingen te bereiken.  Voor de werknemers is er geen perspectief, alleen volgehouden loonmatiging.