Het Turnhout van Nationaal Voorzitter Gert Truyens

“Ik ben opgegroeid in een warme thuis in Turnhout, een plek waar ik altijd omringd werd door mensen van alle soorten en achtergronden. Dat sociale aspect heeft me van jongs af aan gevormd. Mijn ouders en grootouders speelden daar een grote rol in. Na school ging ik vaak langs bij mijn grootmoeder in de Heidebloemstraat, die toen alleen was omdat mijn grootvader vaak aan het werk was. Ik hielp haar met boodschappen en genoot van haar gezelschap. En ja, natuurlijk werd ik er ook in de watten gelegd. Die momenten zijn me altijd bijgebleven, ook al besefte ik toen nog niet helemaal hoeveel het voor haar betekende.”

“Het stadspark van Turnhout is zonder twijfel mijn favoriete plekje. Vroeger was het echt een oase van rust en plezier, met veel groen, dieren en zelfs een klein treintje. Het was op wandelafstand van ons huis, dus ik bracht er veel tijd door. Ik herinner me nog hoe ik daar als kind eindeloos speelde en ontdekte. Dat park heeft me echt verbonden met de natuur. Ik vond het tof dat dat kon: een plekje natuur midden in de stad.”

“Hoewel ik altijd sociaal was en veel vrienden had, kan ik er niet meteen één iemand uithalen als ‘beste vriend’. Veel belangrijker dan een ‘beste vriend’ vond ik het om ‘tussen’ de mensen te kunnen staan, en dat is eigenlijk ook een beetje de rode draad in mijn leven. Of het nu in de scouts als leiding was, in het leger als brigadier, of tijdens mijn studies, waar ik verkozen werd in de faculteitsraad: ik wou steeds de belangen van anderen behartigen. Achteraf gezien was het misschien wel onvermijdelijk dat ik uiteindelijk bij de vakbond zou belanden. Er ‘zijn’ voor de mensen, of dat nu beste vrienden zijn of niet, zit in mijn DNA.”

“Eén van mijn mooiste momenten was mijn eerste toespraak op de 11 november-viering aan het Zegeplein. Op dat plein staat ook een standbeeld ter herdenking van de oorlog van 14-18. Toen ik in het middelbaar zat in het Sint-Victor Instituut – ik was toen 16 – kregen we de opdracht om een spreekbeurt te schrijven over de Eerste Wereldoorlog. Mijn tekst werd als beste gekozen, waardoor ik die mocht die voordragen voor alle aanwezigen tijdens die viering. Mijn eerste speech eigenlijk. Het was een moment van trots, niet alleen voor mij, maar ook voor mijn familie. Ik was heel fier om een bijdrage te kunnen leveren aan zo’n belangrijke herdenking in onze stad.”

“Een periode waar ik met minder plezier naar terugkijk, was mijn tijd in het leger. Elke keer als ik voorbij de Majoor Blairon-kazerne rijd, denk ik daar aan terug. Ik maakte deel uit van de laatste lichting verplichte legerdienst, in 1992-1993. Vooral de eerste maanden waren moeilijk; een groot soldaat is aan mij alleszins niet verloren gegaan. Elke zondag stond ik vroeg op om terug naar de kazerne te gaan, terwijl ik dat moment altijd uitstelde. De trainingen, zoals het camoufleren met camouflage-sticks, voelden vaak zinloos, omdat er nooit een echte dreiging was. Toch had ik daar een bijzondere rol: ik werd al snel brigadier, een tussenpersoon die problemen van de soldaten aankaartte bij de kolonel. Het zorgde ervoor dat ik me kon inzetten voor anderen, wat die moeilijke periode toch nog zinvol maakte.”

“Ik heb enorm veel bewondering voor Margriet Hermans. Ze zegt wat ze denkt, blijft trouw aan zichzelf en heeft een open geest. Ze is niet bang om haar mening te geven en is een voorbeeld van hoe je jezelf kunt blijven, ongeacht wat anderen denken. Ze bewijst dat je ook zonder perfecte maten en zonder ‘Miss’ te zijn een breed publiek kan bereiken dat verschillende generaties overschrijdt. Een echte ambassadeur voor Turnhout! Margriet zet zich bovendien vaak in voor anderen, en daar herken ik mezelf wel in.”

(c) Jef Van Nooten en HLN