Tank vol. Portefeuille leeg. En dan moet de werkdag nog beginnen.
Werken moet lonen. Maar op het werk geraken, wordt steeds duurder.
Voor veel werknemers wordt woon-werkverkeer steeds duurder. De brandstofprijzen swingen de pan uit, terwijl de vergoedingen vaak achterblijven.
Daarom vraagt SYNOVA structurele maatregelen die werknemers beter beschermen en mobiliteit naar en van het werk betaalbaar houden
Dit vraagt SYNOVA
Meer netto in je zak
SYNOVA vraagt een tijdelijke verhoging van de fiscale vrijstelling voor woon-werkvergoedingen van 500 naar 800 euro voor werknemers die niet met het openbaar vervoer of de fiets pendelen. Zo blijft er meer van de vergoeding over in de portefeuille van de werknemer.
Waarom zijn deze maatregelen nodig?
De auto is voor veel werknemers geen luxe, maar een noodzaak
Er wordt vaak gesproken over alternatieven voor de auto. Maar voor veel werknemers zijn die vandaag onvoldoende beschikbaar.
Meer dan zes op de tien werknemers pendelen met de auto. Bovendien zijn veel werkplekken moeilijk of zelfs zeer moeilijk bereikbaar met het openbaar vervoer. Op veel plaatsen sluiten trein, tram en bus onvoldoende op elkaar aan, of ontbreekt een degelijk aanbod volledig.
Voor werknemers in ploegenstelsels, werknemers die vroeg beginnen of laat eindigen, en werknemers die op wisselende of moeilijk bereikbare plaatsen werken, is de auto vaak de enige realistische optie.
Wie geen keuze heeft, mag daarvoor niet financieel worden afgestraft.
De rekening klopt niet
De gemiddelde tussenkomst voor woon-werkverkeer met de eigen wagen bedraagt vandaag ongeveer 508 euro per jaar.
Voor een werknemer die dagelijks 21 kilometer enkele rit aflegt, bedraagt de jaarlijkse brandstoffactuur al snel ongeveer 1.355 euro. De gemiddelde vergoeding dekt dus amper 37% van die kost.
Daar komt nog bij dat er vandaag geen regeling bestaat die alle werknemers beschermt. In tientallen sectoren is er geen sectorale cao voor woon-werkverkeer met de eigen wagen. Daardoor vallen naar schatting honderdduizend werknemers volledig of gedeeltelijk uit de boot. In andere sectoren zijn de vergoedingen beperkt of aan voorwaarden gekoppeld.
Als verplaatsingen onbetaalbaar worden: wat is vervoersarmoede?
Vervoersarmoede ontstaat wanneer mensen zich moeilijk kunnen verplaatsen omdat de kosten te hoog zijn of omdat er onvoldoende vervoersmogelijkheden bestaan.
Dat probleem gaat veel verder dan alleen woon-werkverkeer.
Wie zich niet vlot kan verplaatsen, botst vaak op extra drempels om een job te vinden, een opleiding te volgen, familie of vrienden te bezoeken of toegang te krijgen tot zorg en dienstverlening.
Voor veel werknemers is mobiliteit geen keuze, maar een noodzakelijke voorwaarde om te kunnen werken en deelnemen aan de samenleving.
Wanneer de kost van die mobiliteit te zwaar doorweegt, dreigt ook sociale uitsluiting.
Daarom moet de strijd tegen vervoersarmoede een volwaardig onderdeel zijn van mobiliteits- en arbeidsmarktbeleid.
Wat moet er veranderen? Onze oplossingen liggen op tafel
Een vergoeding voor elke werknemer
Vandaag hangt een tussenkomst voor woon-werkverkeer met de wagen vaak af van de sector waarin je werkt of van de goodwill van je werkgever.
Dat is niet eerlijk.
SYNOVA pleit daarom voor een suppletieve cao.Daarin zou elke werknemer die met de eigen wagen naar het werk rijdt, ongeacht de sector of werkgever, recht krijgen op een minimale tussenkomst van minstens 70% van de prijs van een treinkaart voor dezelfde afstand.
Net zoals er inmiddels een algemeen kader bestaat voor fietsvergoedingen, is het tijd voor een basisbescherming voor werknemers die noodzakelijk met de wagen pendelen.
Meer netto overhouden aan je vergoeding
Ook de overheid moet haar verantwoordelijkheid opnemen.
De tijdelijke fiscale maatregel die afgelopen voorjaar werd ingevoerd, bleek onvoldoende. Ze gold slechts gedurende een beperkte periode, was volledig afhankelijk van het initiatief van werkgevers en bereikte uiteindelijk slechts een zeer beperkt (minder dan 1%!) aantal werknemers.
Daarom vraagt SYNOVA een tijdelijke verhoging van de fiscale vrijstelling voor woon-werkvergoedingen van 500 euro naar 800 euro voor werknemers die niet met de fiets of het openbaar vervoer pendelen.
Dat zorgt ervoor dat meer van de tussenkomst effectief bij de werknemer terechtkomt.
Daarnaast moeten mobiliteitsvergoedingen buiten de loonnorm gehouden worden, zodat werkgevers en vakbonden hierover kunnen onderhandelen zonder dat andere loonafspraken in het gedrang komen.
Werk maken van echte alternatieven
Niet iedereen wil of kan met de auto naar het werk. Maar werknemers in die situatie moeten wel een geloofwaardig alternatief hebben.
Daarom vraagt SYNOVA
Een moderne mobiliteitspolitiek moet werknemers keuzevrijheid geven. Vandaag hebben veel werknemers die keuze eenvoudigweg niet.